
ณ เมืองพาราณสี มีเศรษฐีผู้หนึ่งนามว่า มหาสาล เขาเป็นผู้ที่ร่ำรวยมหาศาล มีทรัพย์สินเงินทองมากมายจนนับไม่ถ้วน แต่ถึงแม้จะร่ำรวยเพียงใด เขาก็ยังมีความโลภไม่รู้จักพอ
มหาสาลใช้ชีวิตอยู่อย่างหรูหรา ฟุ่มเฟือย และคอยแต่จะสะสมทรัพย์สินเพิ่มพูน
วันหนึ่ง มหาสาลได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในป่าลึก เขาเชื่อว่าหากตนเองไปค้นหา ก็คงจะได้สมบัติจำนวนมากกลับมา
“ข้าจะต้องไปค้นหาสมบัติ!” มหาสาลตัดสินใจ
เขาบอกลาภรรยาและลูกๆ ว่าจะออกไปธุระ และก็ออกเดินทางไปยังป่าลึก
มหาสาลเดินทางเข้าไปในป่าลึกเป็นเวลาหลายวัน เขาเดินโซซัดโซเซด้วยความเหน็ดเหนื่อย และเริ่มรู้สึกหิว
“ข้าควรจะหาอะไรกินเสียหน่อย” เขาคิด
ขณะที่กำลังจะเก็บผลเบอร์รี่บางอย่างมากิน เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากพุ่มไม้
“ใครอยู่ตรงนั้น!” เขาตะโกน
ปรากฏร่างของชายแก่ผู้หนึ่งออกมาจากพุ่มไม้ ชายแก่นั้นมีท่าทีอ่อนแอ และดูเหมือนจะหลงทาง
“ท่านพ่อหนุ่ม ข้าหลงทางมาหลายวันแล้ว โปรดช่วยข้าด้วย” ชายแก่กล่าว
มหาสาลมองชายแก่ด้วยความรำคาญ “ท่านมาทำอะไรที่นี่? ข้ากำลังจะหาของกิน”
“ข้าก็หิวเช่นกัน โปรดแบ่งปันอาหารให้ข้าด้วย” ชายแก่ขอร้อง
มหาสาลลังเล เขาไม่แน่ใจว่าควรจะแบ่งอาหารให้ชายแก่หรือไม่
“ข้ามีอาหารไม่มากนัก” เขาพูด
“โปรดเถิดท่านพ่อหนุ่ม อาหารเพียงเล็กน้อยก็อาจช่วยชีวิตข้าได้” ชายแก่ร้องขอ
สุดท้าย มหาสาลก็ยอมแบ่งอาหารให้ชายแก่ ชายแก่นั้นรับประทานอาหารด้วยความขอบคุณ
“ขอบใจท่านมาก พ่อหนุ่ม” ชายแก่กล่าว “เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะบอกความลับบางอย่างให้ท่าน”
มหาสาลสนใจ “ความลับอันใดหรือ?”
“ในป่าแห่งนี้ มีสมบัติที่ซ่อนอยู่มากมาย แต่มีเพียงผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะพบมัน” ชายแก่กล่าว
เมื่อชายแก่พูดจบ เขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับ
มหาสาลรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ดีใจที่ได้รู้ความลับ เขาเดินต่อไปในป่าด้วยความหวัง
เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงบริเวณที่มีต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ขึ้นอยู่หลายต้น ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบมาจากต้นไม้
“จงขุดที่นี่ แล้วท่านจะพบสมบัติ”
มหาสาลดีใจมาก เขารีบหยิบพลั่วที่พกมาด้วย และเริ่มขุดดิน
เมื่อขุดไปได้สักพัก เขาก็พบกับหีบสมบัติใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยทองคำและอัญมณี
“ในที่สุด! ข้าก็เจอแล้ว!” เขาตะโกนด้วยความดีใจ
เขารีบขนสมบัติกลับบ้าน และกลายเป็นมหาเศรษฐีในชั่วข้ามคืน
แต่ความโลภของมหาสาลก็ไม่เคยลดน้อยลง เขายังคงต้องการทรัพย์สมบัติมากขึ้นเรื่อยๆ
วันหนึ่ง เขาก็ได้ยินข่าวเกี่ยวกับสมบัติที่ซ่อนอยู่ในถ้ำลึก เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางไปค้นหาสมบัติอีกครั้ง
เขาเดินทางเข้าไปในถ้ำ และพบกับสัตว์ร้ายมากมาย แต่ด้วยความโลภที่ครอบงำจิตใจ เขาไม่สนใจอันตรายใดๆ
สุดท้าย เขาก็พบกับถ้ำที่เต็มไปด้วยทองคำ แต่เขาก็ต้องแลกด้วยชีวิต
มหาสาลเสียชีวิตในถ้ำนั้น ด้วยความโลภที่ครอบงำ ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้
ชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความโลภเป็นกิเลสที่อันตรายที่สุด มันสามารถนำพาเราไปสู่ความฉิบหายได้ หากเราไม่รู้จักประมาณตน
— In-Article Ad —
การเห็นโทษของกิเลส ตระหนักถึงอันตรายของความโลภ จะนำพาไปสู่การหลุดพ้น
บารมีที่บำเพ็ญ: ปัญญาบารมี, สันโดษบารมี
— Ad Space (728x90) —
14เอกนิบาตอุกกัฏฐิชาดก ในอดีตกาล เมื่อพระโพธิสัตว์ทรงเป็นพราหมณ์หนุ่มผู้มีรูปงาม นามว่า "อุกกัฏฐิ" อาศัยอยู่ใ...
💡 การให้ย่อมมีค่าแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับเจตนา ผู้ให้ที่แท้จริงคือผู้ที่ให้ด้วยใจอันบริสุทธิ์ ปราศจากความเห็นแก่ตัว และหวังแต่ประโยชน์สุขของผู้อื่น
363ปัญจกนิบาตกุณาลชาดก ณ กรุงพาราณสีอันรุ่งเรือง สมัยที่พระเจ้าพรหมทัตทรงครองราชย์ เมืองนี้เพียบพร้อมไปด้วยข้าทา...
💡 ความดีงามของจิตใจ ย่อมประเสริฐยิ่งกว่ารูปสมบัติภายนอก แม้จะสูญเสียสิ่งภายนอกไป ก็ไม่อาจทำลายคุณค่าที่แท้จริงได้ การเสียสละเพื่อคนที่รัก ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความรักที่แท้จริง
181ทุกนิบาตปาสูริยชาดก (เรื่องนก) ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยุคที่พระโพธิสัตว์ทรงเวียนว่ายตายเกิดเป็นนกกาเหว่าผู้ป...
💡 ความเห็นแก่ตัวและความโลภย่อมนำมาซึ่งภัยพิบัติ
60เอกนิบาตผู้มีจิตบริสุทธิ์ณ กรุงสาวัตถีอันร่มเย็น กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเศรษฐีผู้หนึ่งชื่อว่า อุกกุฏฐิตะ เ...
💡 การให้ทานเป็นการสร้างบุญกุศล และทำให้จิตใจเบิกบาน การรู้จักแบ่งปันคือการเพิ่มพูนความสุขที่แท้จริง.
109เอกนิบาตสารัททชาดก กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยุคที่พระพุทธเจ้ายังทรงดำรงอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร กรุงสาวัตถี...
💡 ความกตัญญูกตเวทีเป็นคุณธรรมอันสูงส่ง การทำความดีและอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้มีพระคุณที่ล่วงลับไปแล้ว ย่อมส่งผลบุญไปถึงพวกเขา ช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมาน และเป็นเครื่องเตือนใจให้เราหมั่นทำความดีอยู่เสมอ
225ทุกนิบาตอุกกุสสชาดก นานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีกระรอกตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันเป็นกระรอกที่ใจดี มีจิตใจเอื้อ...
💡 ความกล้าหาญ ความพากเพียร และการมีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคุณธรรมอันประเสริฐ แม้จะไม่ประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจ แต่ความพยายามนั้นก็มีคุณค่าและควรค่าแก่การยกย่อง
— Multiplex Ad —